Ιδεολογικες αντιφασεις και συνειδη(τες)σιακες ενοχες;

Ακατάσχετες κι ακατάπαυστες ηθικολογικάς υποσχεσιολογίες, άναδροι, ανεπίδεικτοι σκοπιμοθηρικά ''καθως πρέπει'' φλύαροι μεσσιανισμοί , στομφώδεις, αναξιοπρεπείς, λαικίστικες πολιτικές ρητορείες, ιδεολογικά στρατεύσιμες από μια ουδώλλως τυχαία δημοκρατικώς εκλεγμένη αντιπροσωπευτική ελίτ και με πρόσημο γοητευτικό για τον υπνωτισμό μιας σκοταδιστικής μαζικής (υπο)κοινωνίας... Δακτυλοδεικτούμενα διδάγματα ηθικότητας, κοινωνικής αλληλεγγύης, αδελφικότητας με στόχο την παροχή κοινωνικής μέριμνας είναι μερικά από τα status quo της τωρινής- προσπαθώ να μου επιβάλλω να σκέφτομαι προσωρινής- ελληνικής πραγματικότητας. Το τραγελαφικό ενδεχομένως και πολιτικά στημένο σκηνικό της περιβόητητης οικονομικής κρίσης , υποκινούμενης ενδεχομένως από επιχειρηματικά οικονομικά συμφέροντα είναι η ''στρέβλωση'' ενός μεροληπτικού ωφελιμιστικού κορπορατισμού μιας κουτσής κομματικής δημοκρατίας, ο οποίος αντί να αξιοποιείται για την μακροπρόθεσμη κοινωνική ευημερία των κατ'επίφαση δημοκρατικών κυβερνήσεων κατέντησε έρμαιο μιας καιροσκοπικής και ανεξέλεγκτης πλουτοκρατίας, ολιγάριθμης κοινωνικής ελίτ. Η ελληνική κοινωνία χωνεύει καθημερινά εύπεπτα ανέκδοτα ρεβιζιονισμού από κάθε λογής δογματικών ιδεολογικών πολιτικών πεποιθήσεων, και το ανησυχητικό; Αρέσκεται σ'αυτή την γοητευτικά επικίνδυνη θεατρική παράσταση του παραλόγου.

Το πολιτικό παιχνίδι εμφανίζεται ως μια αρένα μάχης ανάμεσα σε δεξιές, ''κεντρώες'' κι ακραίες αλλά και σε αριστερές, τοσο σκληροπηρυνικές κι αδιάλλακτες όσο και παραδοσιακά μετριοπαθείς, όσο και σε νέες αριστερίζουσες την παρουσίαση μιας ωραιοποιημένης γοητευτικής και υποκριτικής υπερηφάνειας . Οι τελευταίες, οι πολιτικές των, εισέρχονται σε διαρκείς αντιφάσεις, αυτο-αναιρώντας πρωταρχικως τη δήθεν καθαρή ιδεολογία, ταυτοχρόνως συνεχίζοντας πολιτικές των ''αιώνιων'' θεωρητικά μισητών προκατόχων τους, που προφανώς μόνο αξιομιίσητοι δεν ειναι. Η μεγαλύτερη πλέον προκληση της νέας κυβέρνησης είναι να παραδεχθεί συνειδητά, αφενός παραμερίζοντας εγωιστικές, φθηνές και ματαιόδοξες αντιλήψεις, την ιδεολογική της αντίφαση, την αδυναμία της συγχρόνως να εκπληρώσει φαντασιακού τύπου, λαϊκά δυσεύρετα αιτήματα για κοινωνική αλληλεγγύη και αφετέρου να ενστερνιστεί μια ακόμη κωμικοτραγικά αντίφαση αυτής της διπρόσωπης σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς με επιφανειακές ''φιλο-κοινωνικές'' πολιτικές και υποδαυλιζούσες πολιτικές ξεπουλήματος μιας ολοένα και πιο επιτακτικής πολιτικής ιδιωτικοποιήσεων κι αποκρατικοποιήσεων.

Ωστόσο, μη βγάζοντας γρήγορα συμπεράσματα, επιρρίπτοντας βιαστικά ευθύνες και θεωρηθούμε επιπόλαιοι, η οικονομική κρίση είναι πολύ πιο πολύπλοκη και μάλλον ιστορικά αναγκαάα πιθανόν λόγω της εθελοτυφλίας ορισμένων παλαιών κυβερνήσεων να επαναπροσδιορίσουν τη βραχυπρόθεσμη ευημερία προς όφελος της μακροπρόθεσμης, και συγκρίνοντας την Ελλάδα με αποδεδειγμένα περισσότερο ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες, η έλλειψη βιομηχανίας, η ανυπαρξία κεφαλαίου τόσο δημοσίου, το οποίο εξανεμίστηκε με τις επιβαρύνσεις που προκάλεσαν δημόσιες δαπάνες- ανεπιτυχώς ολοκληρωμένες- με σκοπό την ανάπτυξη προκαλώντας εσωτερική ανισορροπία, όσο και του ιδιωτικού (κεφαλαίου) που οφείλεται στην αδυναμία αφενός προσωπικής αποταμίευσης εξαιτίας της ασφυκτικής φορολογίας και αφετέρου στην υποβάθμιση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και ενίσχυσης των ιδιωτικών επενδύσεων και φυσικά η γενικότερη ομάλα επιβραδυνόμενη ανάπτυξη(αν πρόκειται όντως για ανάπτυξη) χωρίς ενιαία εφαρμογή μιας συγκεκριμένης στρατηγικής, ειναι καινοφανή αίτια της κρίσης. Το πελατειακό δημόσιο με το διορισμό ατόμων με αναξιοκρατικά κριτήρια, οι μαζικές απολύσεις, οι υπέρογκες συντάξεις, το εργασιακό πρόβλημα κι η κοινωνική ασφάλιση, η ανυπαρξία θέσεων εργασίας (πλήρους απασχόλησης) κι ο παραγκωνισμός της νεανικής επιχειρηματικότητας, η οποία βρίσκει διέξοδο στη μερική απασχόληση κι αυτό-απασχόληση η φυγαδεύεται στο εξωτερικό, πλήττουν την παραγωγικότητα της χώρας, αλλά πολύ περισσότερο, η αδυναμία εφαρμογής μιας ενιαίας οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής με μακροπρόθεσμες συνέπειες για οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία. Βέβαια, μερίδιο ευθύνης μπορεί να αποτελέσει κι η διχασμένη αντιφατική συνείδηση του νεοέλληνα, του εγωκεντρικού υπερήφανου, αφενός και ανίδεου καυχησιολόγου για το Ιστορικό του παρελθόν αλλα και του συγχρόνως καθησυχασμένου κι αναπαυόμενου στην μικροαστική βολεμένη καθημερινότητα της αδράνειας και του φόβου, αποκλεισμένου στη ματαιοδοξία της αληθοφάνειας του, και αφετέρου του δειλά δειλά καλώς η κακώς Ευρωπαίου.

Ωστόσο, από τη μικροσκοπική άδοξη, για τη σύγχρονη εποχή, χρεοκοπήμενη, ασήμαντη συγκριτικά μ' άλλα σπουδαιότερα προβλήματα, Ελλάδα ευθύνες αυτής της κρίσης μπορούν να επιρρηφθούν στη γενικότερη πολιτική εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της σκληρής και απρόθυμης στάσης των Ευρωπαϊων για κούρεμα του Ελληνικού χρέους με σκοπό την εξομάλυνση της κατάστασης και τη προώθηση σταθερών αποτελεσματικών μεταρρυθμίσεων για αναθέρμανση της οικονομίας. Η Ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύεται ευάλωτη σ'αυτό το θέμα εξαιτίας της ταυτόχρονης εκρητικής κι ανησυχητικής ανάδυσης ακροδεξιών κομμάτων σε χώρες προπύργια, που οι ίδιες έθεσαν τις βάσεις και το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η κρίση δεν είναι ελληνική είναι συγχρόνως ευρωπαϊκή κι αλληλεπιδρά με τρόπο τρομακτικό. Η αντίφαση είναι ολοφάνερη και τα λόγια περιττά, αλλά η ανάληψη δράσης επιτακτικότερη από πότε, διότι η επανάληψη ενός δεύτερου σημείου Μηδέν θα απέβαινε επιζήμιο τόσο για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στο σύνολο του όσο και για τα κράτη- μέλη μεμονωμένα. Μελιστάλακτες ακροδεξιές σοβινιστικές ρητορείες, συναισθηματικής έξαρσης, εθνικής υπερηφάνειας και μεγαλείου απεδείχθησαν ιστορικά επικίνδυνες για την ανθρωπότητα και εν τέλει βραχύβιες ως προς την πολιτική εφαρμογή τους. Δεν είναι παρά ένα αναγκαίο κακό εμπόδιο για να το υπερνικήσει ολοσδιόλου η ίδια η Ιστορία ανελιπώς.

Είναι,προφανώς, αναγκαία η χάραξη μιας κατά το δύναμη - σεβόμενη συγχρόνως και την οικονομική, πολιτική και κοινωνική ιδιοσυγκρασία κάθε χώρας μέλους- μιας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής για τη διάσωση αυτής της κοινωνίας κρατώνν, αλλά και της εξάπλωσης αυτής, της επικυριαρχίας της δημοκρατικής της ιδεολογίας στην Υφήλιο με την εδραίωση δημοκρατικών συμμαχιών και την απο κοινού σύμπραξη για την αντιμετώπιση παγκόσμιων προβλημάτων. Το άλλοτε υπερήφανο, εσωστρεφές και περιχαρακωμένο τοπικό μετατρέπεται, σταδιακά, έστω και επιβραδυνόμενα σε διεθνές μέσα απο μια διαδικασία σύγκρουσης και προοδευτικής ανέλιξης σε κάτι ποιοτικά ανώτερο. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι η ίδια η Ιστορία θα Αυτοπροσδιορίζεται, ανανεωμένη διαρκώς, με σκοπό την πρόοδο και πως οι συγκρουασιακές αυτές καταστάσεις να αποδειχθούν οι ίδιες αναγκαίες για κάτι καλύτερο. Η έννοια της αντίφασης στη φιλοσοφία αποδεικνύεται επιτακτικώς αναγκαία, αλλά στην ''επίγεια'' πραγματικότητα υπάρχουν κι όρια...

                                                                                   του Λουκά Καραλά,

                                                                                  μέλος του Logicalistico